دریاچه ای که عاقبت به دو نیم شد   

دریاچهء ارومیه که از طبیعت بی نظیری برخوردار است و زیستگاه صدها گونهء گیاهی

و جانوری است ، عاقبت در میان هیاهوی توسعه گم شد . نابودی که دیگر بومی و

غیر بومی ندارد . بیش از یک دهه قبل وقتی حاضر نشدیم بهای تکنولوژی را بپردازیم

و شمع کوبی پایه های ساحلی پل دریاچه را که تا دهها متر در گل و لجن فرو

می رفت را به کشورهای صاحب این تکنولوژی واگذار کنیم ، شروع کردیم به خاکریزی

و علیرغم اعتراض مداوم اهل فن و دوستداران محیط زیست، از دو سمت دریاچه

آنهم در یکی از کم عمق ترین نواحی آن جاده خاکی کشیدیم به قلب دریاچه و از

هم اکنون هم نوید "نشست" جاده را می دهیم و اینکه سازهء پل در برابر نشست

-های مکرر آتی مقاوم خواهد بود ! دهانهء پل اصلی (یا پل واقعی ! ) تنها ١٧٠٠

متر است که با کسر کردن عرض پایه ها و مقاطعی که درون آب قرار دارند ،کانالی

باقی می ماند با عرض کمتر از ١٠٠٠ متر که توازن اکولوژیک دریاچه لزوما باید از

طریق همین تنگه تامین شود ... مبارک است . فقط چنانچه این اکوسیستم

گرانبها را نابود کردیم ( نظیر تجربه آزولا ) حتما اضافه کنید که با دانش بومی به

چنین افتخاری دست یافته ایم .

لینک