پيمان شانگهای ، بيم و اميد ...   

 

چند روزی است که رزمایش مشترک کشورهای عضو سازمان همکاریهای شانگهای

به پایان رسیده است . ایران و هند و پاکستان و... ، به عنوان اعضای ناظر ، رسمآ در

این رویداد شرکت داشتند .

چنانچه این سازمان موفق به جذب تنها چند عضو ناظر شود ، می توان گفت هویتی

مشابه پیمان ورشو می یابد . به هر حال گسترش پیمان شانگهای می تواند  آثار

مثبت و منفی در پی داشته باشد از جمله :

- شاید مهمترین اثر گسترش و تقویت این نهاد ، جلوگیری از یکه تازی ناتو در سطح

جهان باشد و این کمک شایانی است به موازنه قدرت و بالطبع خروج از جهان تک

قطبی .

- توزیع قدرت در سطوح مختلف بین المللی ، می تواند به ثبات کشورهای منطقه

کمک نماید و تنش ها و مخاطرات موجود را کاهش دهد .

اما از سوی دیگر :

- بسیاری صاحبنظران ظهور یک قدرت جدید را عامل افزایش حساسیتها ، ظهور

جنگ سرد و بروز مسابقه تسلیحاتی می دانند . لیکن برخی دیگر معتقدند جنگ

سرد جدید مدتی است که آغاز شده و پیمان شانگهای معلول آن است نه علت آن.

- این احتمال وجود دارد که به تدریج سازمان همکاری های شانگهای به طور کامل

به یک پیمان نظامی تمام عیار تغییر ماهیت دهد که در نتیجه وارد سیکل کنش و

واکنش با ناتو شده و به این ترتیب به افزایش تنش در سطوح منطقه ای و جهانی

کمک کند .

                                                       * * *

چنانچه پیمان فوق بتواند به عنوان هسته ای برای شکل گیری اتحادیه کشورهای

آسیایی ایفای نقش کند ، قطعا حاوی آثار سودمند برای تمامی کشورهای شرقی

خواهد بود . برای دستیابی به این مهم باید همکاری های نظامی - امنیتی جزء

اهداف سوم  یا چهارم کشورهای عضو باشد  و  اولویت های  نخست خود را  به

همکاریهای اقتصادی ، علمی ، فرهنگی و اجتماعی اختصاص دهد . به یقین

اهداف  بشردوستانه و زیست محیطی نیز باید در جایگاه ویژه ای قرار گیرند .

لینک