بزرگراه تهران - شمال
 
           ضرورت کاهش آثار تخريبي ( ٣ )
 
 
هر بزرگراهي از هر کجا که بگذرد آن ناحيه را دو شقه مي کند . خواه شهر
باشد خواه بيابان و چه جنگل باشد و چه کوير ... ( سال پيش مقاله اي
خواندم در مورد تأثير فرهنگي احداث اتوبانها در شهر تهران و اينکه اين
اتوبانها با شقه کردن محلات قديمي کاملا بر مراودات و فرهنگ ساکنين
محل تأثير مي گذارند ...‌)
 
 هنگام عبور از جاده هاي شمال ايران مکررأ با پيکر بي جان و متلاشي
دامهاي اهلي و وحشي مواجه مي شويد . اين جانوران به دليل کفي و
سهل الوصول بودن جاده وارد آن شده اند و يا اينکه براي عبور از جاده هيچ
راهي نيافته و بالاجبار جاده را قطع کرده اند .
 
در اتوبان تهران - قم اين مشگل به شکل بسيار بارزي خود را نشان داده
است ، چنانکه حتي ساکنين محلي قادر به عبور از عرض جاده نيستند و
در بسياري موارد ، ده در يک سمت جاده است و مزرعه و مراتع در سمت
ديگر و خودتان مي دانيد که عبور از يک بزرگراه بسيار عريض با چند رديف
گاردريل بلند چقدر خطرناک و حتی نا ممکن است .
 بعلاوه کفي بودن جاده و حاشيه آن به رهگذران اجازه اطراق کوتاه يا
طولاني مي دهد که عوارض خاص خود را دارد . نمونه بارز آن آلودگيهاي
زيست محيطي گسترده اي است که در سيزدهم فروردين ماه هر سال
با آن مواجه مي شويم که تنها يک روز از سال است . حال در نظر بگيريد
در تمام طول سال در ناحيه اي اين اتفاق بيفتد . طبق معمول کنار جاده
محلي مي شود براي تعويض روغن و ريختن روغن سوخته و ساير
زباله هاي ناشي از تعميرات ضروري ديگر ...محلي مي شود براي نفوذ
شکارچيان و صيادان مجاز و غير مجاز ... محلي مي شود براي دسترسي
آسان قاچاقچيان چوب ... محلي مي شود براي استفاده اشرار و اوباش
براي مقاصد خاص خويش ... محلی مي شود براي ارتکاب جرم و اختفاي
مواد مخدر و جسد و غيره ! نظير آنچه در پارکهاي جنگلي تهران  به وفور
ديده مي شود  ... و سرانجام خود جاده قتلگاه صدها جانوري مي شود
که تا چندي قبل براحتي در طبيعت و مآواي خود تردد ميکردند  .... 
 
  
 
 
 
لینک