بزرگراه تهران - شمال

             ضرورت کاهش آثار تخريبی ( ۴ )

حال بهتر است به راهکارهايی بپردازيم تا مشکلات ياد شده را به حداقل

 برسانيم :

۱ - در صورت امکان تغيير مسير جاده و دور زدن نواحی جنگلی حتی به بهای

طولانی ترشدن مسير . به اين ترتيب در آينده مواجه با مشکلی نظير جاده

مشهد نمی شويم .اين جاده از قلب يکی از مهمترين مناطق حفاظت شده

جهان يعنی پارک ملی گلستان  می گذرد . اين منطقه توسط مراجع

بين المللی ، يکی از ذخاير بيوسفر اعلام وثبت شده است و نهادهای

 داخلی و خارجی مکررأ خواستار تغيير مسير اين جاده شده اند .

۲ - در صورت عدم امکان تغيير مسير ، شايد بهترين چاره احداث تونل باشد .

 ما درکشورمان  هم فناوری و هم تجربه و تجهيزات اين کار را داريم . ده ها

کيلومتر تونل در زير شهر تهران برای مترو  حفر شده و ميشود ، آنهم با

وجود مشکلات و موانع بسيار زيادی که دارد چون تونلها از زير مناطق

 مسکونی و تاسيسات شهری وساختمان هايی با فونداسيون عميق عبور

 می کنند . حفر يک تونل ۱۳ کيلومتری ،که بر خلاف مترو نيازی هم به

ايستگاه و ريل و تأسيسات جانبی ندارد ، به سرعت و سهولت امکان پذير

است .

۳ - باز اگر گفتيم حتما بايد جنگل تراشی و طبيعت زدايی شود ، لااقل

جاده را دراين قسمت  کفی  احداث نکنيم و ضمن خاکريزی و بالا آوردن

مسير ‌'' زيرگذرهای متعددی برای عبور جانوران '' احداث کنيم .ساخت

چنين دروازه هايی از قديم معمول بوده است البته نه به دليل ملاحظات

 زيست محيطی و حفاظت از حيات وحش ، بلکه به دليل ملاحظات راه

 - سازی . وجود چنين دروازه هايی در منطقه پربارانی نظير جنگلهای

 شمال يک ضرورت حياتی است و جاده را در برابر سيل و آبگرفتگی

 ايمن می سازد .

۴ - باز اگر گفتيم حتما بايد آزادراه  کفی  احداث شود  لااقل آن قسمت

 از جاده که از قلب مناطق حفاظت شده می گذرد  در هر دو طرف با

حصار بلند ( فنس کشی ) محصور شود تا امکان نفوذ آسان به جنگل

 نباشد .

۵ - جاده در تمامی قسمتهايی که از طبيعت بکر می گذرد ، توقف مطلقا

ممنوع شود و بر اجرای صحيح آن نيز نظارت مستمر گردد .

۶ - متوليان پروژه ، سال پيش رسما اعلام کردند که بخش شهرک سازی

 و ويلاسازی را  ( که برای تامين بودجه طرح پيش بينی شده بود ) کلا

حذف نموده اند .اين مقاله نيز بر اساس چنين پيش فرضی نگاشته شده

 است . ولی چنانچه هنوز قرار باشد بودجه طرح از طريق فروش اراضی

 حاشيه اتوبان تامين شود  ديگرکل اين نوشتار موضوعيت خود را از دست

 می دهد و شدت تخريب به حدی خواهد بود که ارتفاع جاده نقش

 اساسی نخواهد داشت .

 

انشاالله در آينده هنگام طراحی و اجرای پروژه های عمرانی،نظر سازمانها

 و نهادهای زيست محيطی نيز لحاظ شود .

 

                                                                          پايان

لینک